Dat je hier midden in de stad tussen de planten staat, heb je te danken aan de geneeskunde. Dit stuk grond hoorde bij het Sint-Elisabethgasthuis, het oude stadsziekenhuis om de hoek. Eind 18de eeuw was het eerst een plantentuin voor de Ecole Centrale, de school uit de Franse tijd, en daarna de kruiden- en moestuin van het gasthuis.
Zijn huidige vorm dankt de tuin aan dokter Claude-Louis Sommé, die hem rond 1825 aanlegde om studenten te leren welke plant waarvoor diende. Wie arts wilde worden, moest zijn kruiden kennen, en een boek kon je niet ruiken. De ingangspoort aan de Leopoldstraat is uit 1826, van Pierre Bruno Bourla, de architect van de Bourlaschouwburg hier vlakbij. Het tuinmanshuis kwam er in 1870.
Bourla tekende ook een oranjerie, die vandaag buiten de tuin valt. Op de gevel staan namen die voor plantenkenners als een klok klinken, zoals Dodoens, De L'Escluse en De L'Obel, naar wie de lobelia genoemd is.
In 1926 nam de stad het beheer over, en in januari 1950 werd de tuin een beschermd landschap. Op iets minder dan een hectare groeien hier zo'n 2.000 plantensoorten, met in de serre ook cactussen en andere exoten. De serre is op zondag dicht, de tuin is dagelijks open en de toegang is gratis. Zo blijft dit de goedkoopste apotheek van de stad, al raden we je af om iets te proeven.